با شنیدن حضور میهمانان در خانه به فکر تغییر دکوراسیون منزل می افتم... از آنجایی که تغییر دکوراسیون هم سلیقه می خواد هم حوصله، بعد اندکی کل شکل مبلمان حول تلویزیون خانه چیده می شود. عجیب نیست این که تلویزیون منزل در محور دکوراسیون منزل قرار می گیرد.. اینکه قدرت رسانه های جمعی آنقدر زیاد است که هیچ کس از حضورشان بی نصیب نمانده است.. قدیم ترها، مردمان قدیم دور کرسی های خود چمباتمه می زدند و همراه با خوردن خشکبار و آجیل زمستانی مخصوص آن زمان به گفت و گو و نقل داستان و روایت می پرداختند..اما حال چی؟ 

اعضای خانه روی مبلمان نشسته و همه نگاه ها به سمت این جعبه جادویی خیره می شود... تنوع کانال ها و برنامه های مختلفی که با توجه به ذائقه مخاطب ساخته و پرداخته شده است افراد را از گفتگوی شفاهی و نقل اخبار و روایات و داستان های پندآموز گذشته دور کرده و دنیای تصویر و سیما بر ذهن و روح مردمان سایه افکنده است. 

در اینکه ضرورت زندگی در جامعه مدرن شیوه زندگی مردم را به سمت گرایش به رسانه های جمعی

(Public media) کشانده است هیچ شکی ندارم، اما از این رنجیده ام که صحبت و گفت و شنود بین مان خیلی کم شده و تنهایی ویژگی بزرگ این دوران شده است؛ ما آدم هایی هستیم که در عین با هم بودن تنهاییم.