کرده ام بکنم..دانشکده ای کوچک اما شلوغ! که تو نمی تونستی بعد از اتمام کلاسهایت یک جای دنج را پیدا

کنی وبعد کمی تمدد اعصاب تازه بروی سر کلاس بعدی.شلوغی و همهمه سر ظهر که همه از کلاسها بیرون

می اومدند بیشتر رو اعصاب بود .کتابخونه بیشتر شبیه سالن گفتگو بود تا ...و وقتی با تذکر مسئول

کتابخونه روبرو میشدی مجبور بودی سرت را بیاری پایین تا پشت میزها تو را نبینه و کنفت نکنه!

نمازخونه ای کوچیک  که نماز خوندن را برایت اکثر اوقات مشکل می کرد و دانشجویانی که از نبود جای

مناسب آنجا را برای صحبت و گفتگو و استراحت انتخاب می کردند.

الان هم می خوام برم اما از زمانی که تصمیم رفتن را می گیرم ی حسی به من میگه تو دیگه به اونجا تعلق

نداری تو دیگه  دانشجوی اونجا نیستی پس رفتنت لزومی نداره .

حسی که فقط می تونم صفت تلخ !را همراهش کنم  

و جالب اینکه با دلشوره عجیبی همراهه و حالم را بدجوری می گیره.........