غبطه می خورم که چرا نبودم و ندیدمت!

غبطه می خورم که چرا آنقدر کودک بودم و کوچک که بزرگی تو را درک نکردم!

غبطه می خورم که چرا از تو برای من و نسل من فقط عکسی باقی مانده است

غبطه می خورم که چرا.......

و تو می دانی که چراهای من تمامی ندارد...........

اما ..

اما من امیدوارم ....

نگاه تو با من حرف می زند..

نگاهی پر از امید و اراده!

نگاهی که به من انگیزه حرکت می دهد..تا زمانی که تاریخ بشریت پابرجاست.

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388ساعت 13:44 توسط فاطیما| |